wosk / świeca Goose Creek Sweet Tea

Cud nad szklanką i kominkiem

O ile uwielbiam herbaty ciepłe (głównie liściaste), tak mrożonych / butelkowanych nie lubię. Kiedyś, gdy były nowością, a więc w czasach mojej podstawówki / gimnazjum zdarzało mi się jakieś pić, ale to nie moja bajka. W ogóle nie lubię słodkiego picia, stąd i tym zapachem się zupełnie nie interesowałam. Dostałam jednak gratis i... trochę się zdziwiłam. Odkryłam, że pić mogę nie lubić, ale wąchać?

Goose Creek Sweet Tea to zapach cytrynowej herbaty, u mnie jako wosk, którego dostałam kawałek jako próbkę-gratis (a normalnie występujący w opakowaniu 59g).

Opis producenta:

Stary i sekretny, rodzinny przepis na szklankę idealnej, słodkie herbaty cytrynowej.

Nuty górne: liście herbaty, ciepły miód

Nuty bazowe: nektar brzoskwiniowy, lekka róża

Nuty dolne: musujący grejpfrut, skórka cytryny

Recenzja

Na sucho wosk pachniał intensywnie i soczyście kwaśną cytryną, która to miesza się z rześką, delikatną słodyczą i herbatą. Dokładnie w tej kolejności. Nutka czarnej herbaty była łagodna i pierwszym robiła jedynie za tło. 

Po rozgrzaniu wciąż prowadziła kwaśna, soczysta cytryna niczym sok płynący z bardzo soczystego owocu. Płynęła tak prosto do szklanki herbaty. Wyraźnie czułam leciutką gorzkawość herbaty czarnej. Pojawiła się obok niej słodka, soczysta brzoskwinia / nektarynka. Przemieszała się nieco ze skórką cytrynową i... odrobinkę ziołową miętą? Ta wpisała się w rześkość. Całość była niczym mrożona herbata pita upalnego dnia. Orzeźwiała. Była słodkawa, ale nieprzesadnie, a częściowo naturalnie, miętowo. Słodycz ogólnie wydawała się osadzona w naturze: też w owocach... chwilami mignęła mi odrobinka miodu... potem jednak niknęła w słodyczy owoców i herbacianych tonach.

Zapach już na sucho odznacza się wysoką intensywnością. Wystarczy malutka ilość, by po ogrzaniu rozszedł się szybko i trwał bardzo długo, nie przytłaczając, a porządnie orzeźwiając. Pozytywna, lekka siekiera.

To zdecydowanie bardzo cytrynowa, soczysta i rześka herbata, ale ewidentnie herbata, nie zaś np. lemoniada. Łagodna słodycz ukoronowała kompozycję, w dużej mierze płynąc też z owoców. No i stał się cud nad... kominkiem? Bo na pewno nie szklanką czy Wisłą - słodka herbata o której myślę... ciepło. Fakt, że mrożona, ale obudziła ciepłe uczucia.

9/10

kadzidło Prema Angelus

Anielska woń?

Część dzieciństwa, którą spędziłam na polu z przyjaciółką, wiążę z... kościołem. Jestem wprawdzie z rodziny ateistycznej, jednak z nią lubiłyśmy chodzić na scholę śpiewać, udawałyśmy, że zgłaszamy się do procesji itp. Było to dla nas dziwną rozrywką, a do tego np. ja wykorzystywałam każdą okazję, by nawąchać się kadzidła. Nie umiem nie uśmiechać się na tę myśl. Nawet odróżniałam poszczególne zapachy! Ciekawiło mnie, co też w tamtym kościele palili, ale nigdy się pewnie nie dowiem. "Uroczystości" brzmiało wzniośle, nazwa trochę mnie śmieszyła, ale już fakt sproszkowania żywic ciekawił czysto technicznie: jak przełoży się to na spalanie / dyniemie?

Prema Angelus to kadzidło żywiczne proszkowe "na uroczystości".

Opis producenta:

Aromat mocno słodki, intensywny, bardzo zapadający w pamięć. Kadzidło często stosowane podczas szczególnych uroczystości.

Recenzja

Na sucho kadzidło pachniało delikatnie, głównie słodko, ale z odrobiną pikanterii w tle. Skojarzyło mi się z drewnianymi meblami, a konkretniej lekko zakurzoną drewnianą szafką, na którą padają jakby ciężkie promienie słońca.

W paleniu kadzidło potwierdziło swą słodycz nasyconą pikanterią. Poczułam motyw drzewa jak z zakładu stolarskiego i specyficzną nutkę typowo kościelnego kadzidła. Pomyślałam o budynku małym i drewnianym, przytulnym... w którego wnętrzu tańczą promienie słońca.

Skojarzenie z drewnianą szafką jeszcze się nasiliło. Było w tym coś ciężko-dusznego. Kurzowy motyw wyzierał z wnętrza mebla, samo drewno bowiem wydawało się czyste. Tylko co wyczyszczone (acz powierzchownie?) i aż lśniące od ciepła promieni słonecznych. Te rozgrzewały znacząco w bardzo przytulnym sensie. Słodycz uderzyła, zatańczyła ze słońcem, po czym opadła. Ciepło, leciutka ostrość dosłownie otulały.

Kadzidło dymi się dość mocno i bardzo szybko, ale nie jakoś bardzo. Spala się szybko, przez co jest mało wydajne.

Angelus to woń słodka i drzewna, ciepła, ale nie ostra i nie przytłaczająca. Uwielbiam zapach kościelnych kadzideł, a i drewno kocham, jednak to... nie do końca spełniło moje oczekiwania. To połączenie było... jakieś dziwne, bardzo meblowo-drzewne. Chyba za mało było mi tu bardziej zdecydowania w odniesieniu do kościelnej kadzidlaności. I jednak mała wydajność to duży minus.

9/10

świeczka / wosk Yankee Candle Cracking Wood Fire

Kominek jest? Jest!

Nie chciałabym mieszkać w domu, więc nigdy o kominku nie marzyłam, ale strasznie podobają mi się różne wizje siedzenia przy kominku. Podobnie i z ogniskiem. Nie uczestniczyłam w zbyt wielu, ale wyobrażenie takiego czegoś wydaje się fajne. Tak czasem, dla właśnie klimatu. To jednak tylko w wyobraźni... Kominek na szczęście (i to nie jeden) mam!... taki do wosków znaczy się. Miałam nadzieję, że on, wraz z dobrze wykonanym zapachem (bo dlaczego miałabym wątpić w YC?) da mi chociaż możliwość powąchania (bo raczej nie usłyszenia) trzaskającego drewna...

Yankee Candle Cracking Wood Fire to świeczka o zapachu drewna trzaskającego w ogniu, u mnie jako votive / sampler 49 g (potraktowany jako wosk - w kominku).

Opis producenta

Wspomnienia zim spędzanych przy płonącym drewnie cedrowym, dopełnione słodkimi nutami gałki muszkatołowej i ciepłego bursztynu.

Nuty górne: gałka muszkatołowa, mirra, cynamon

Nuty środkowe: wanilia, bursztyn

Nuty dolne: drewno sandałowe, drewno cedrowe, dym, kadzidło

Recenzja

Na sucho zapach był wyrazisty i oddawał słodkawe, lekko przyprawione ciepłe mleko pite przy kominku, w którym tańczy ogień. Przewinęła się wanilia i coś kadzidlanego, podrasowane nutą kojarzącą się z męskimi perfumami. W tle czułam praniowo-kocykowe nuty, a w oddali zarejestrowałam także coś chłodniejszego - może pomieszczenie było jakiś czas temu wietrzone? Taki... wieczorny chłód, nie dotykający mnie jednak.

Po rozgrzaniu po pokoju rozeszła się waniliowo-perfumeryjna słodycz o charakterze nieco cięższym. Podkreśliła ją odrobinka goryczkowatych przypraw korzennych: gałki muszkatołowej i cynamonu...? Mieszały się z wanilią, a ja pomyślałam o cieple bijącym od "ucywilizowanego" ognia.

Słodycz przeszła w bardziej kadzidlany, dymny i ciężkawy motyw. Wyobraziłam sobie słodkie mleko z dużą ilością wanilii, może miodem. Słodycz mieszała się z drzewami poprzez pewną żywiczność, dym i kadzidła. Z czasem wyraźnie czułam drewno. Palone i wzbogacone o goryczkę, ciepłe, ale też... żywsze i niemal zawilgocone? Było w tym coś przytulnego - znów jakbym się w jakiś świeżo pachnący, wyprany koc wtulała... Bo za tym wszystkim kryła się i świeżość. Coś wskazywało, że to wieczór, że robi się coraz chłodniej... Znów wróciła myśl o drewnie nieco wilgotniejszym... A jednak główna uwaga skupiała się na słodko-drzewnym cieple. Może to nie mleko, a cukrowe pianki typu marshmallow, któe już się szykują do pieczenia? Rzeczywiście... jakbym znalazła się nagle przy ognisku w lesie.

Intensywność zapachu na sucho bardzo mi odpowiadała, jednak po rozgrzaniu wydawała się bez życia. Otulała i rozgrzewała, nie przytłaczała i... aż brakowało jej charakteru, mocy. Świeczka zaprezentowała wyraźnie pewne nuty, trzymające się dość długo, ale czegoś mi brak.

Zapach w sumie był w porządku, ale wyszedł dość nudno. Głównie słodki, łagodnie drzewny... Owszem, ciepły, ale nie kojarzył się tak bardzo z płonącym drewnem... Słodycz może umiejętnie przepleciona i ciepłem, i chłodem, ale między nami nie zaiskrzyło.

7/10

świeczka / wosk Village Candle Cinnamon Bun

Cynamonowo wkręcona?

W życiu zjadłam może dwie czy trzy cynamonowe bułeczki typu cinnamon roll (w tym jedną znanego Cinnabon) i powiem tak: jako ciekawostka nie w moim stylu (nie lubię słodkich bułek; bułek w ogóle, a ze słodyczy jem tylko czekolady), jako jakaś dziwo-nowość, na tamten czas bardzo mi smakowały, ale po nasyceniu się tym tworem wiedziałam, że nie będę chciała znów tego zjeść. Nie zmieniło się jedno. Mianowicie to, że ich zapach wydaje mi się atrakcyjny. Taki... wciągający (wkręcający?).

Village Candle Cinnamon Bun to zapach cynamonowych bułeczek, u mnie jako votive / sampler 61 g (potraktowany jako wosk - w kominku).

Opis producenta

Wcześnie rano w ulubionej piekarni. Uwodzicielski, ostry zapach cynamonu dosłownie wybiega na zewnątrz. Jako głodny klient pragniesz zdobyć je póki są jeszcze ciepłe - najlepsze, puszyste cynamonowe bułeczki, które pachną dokładnie jak ta świeczka.

Nuty zapachowe: cynamon, gałka muszkatołowa i kardamon z nutą wanilii oraz klonu

Recenzja

Na sucho w pierwszej chwili świeczka wywołała u mnie grymas na twarzy, bo zaleciała wyraźnie cynamonem, ale trochę sztucznym (przywodzącym na myśl colę). Zaraz jednak jakoś się to rozeszło; okazał się mocny (ale już przyjemniej) i słodki. Zapach całościowo cechowała słodycz, nasilona przez bardzo obrazowy motyw wilgotnych, lepkich od czegoś słodkiego (lukru? jakiegoś sosu cynamonowego?) tłustych bułeczek. Wydźwięk ewidentnie ciastowy, całkiem niezły, acz znajdujący się jedynie na graniczy smakowitości (mogło różnie się rozwinąć). Zarejestrowałam też niemal cytrusową soczystość, która trochę mi się z resztą gryzła.

Po ogrzaniu świeczka konsekwentnie roztaczała wokół słodycz, w tym z lekkim opóźnieniem słodką korzenność z cynamonem na czele, ale też z odrobinką goryczko-pikanterii kardamonu czy gałki muszkatołowej. Zaraz korzenność niemal zalały słodko-tłuste, ciastowe nuty.

Ciastowość, która dość szybko rozgościła się na dobre, cechowała maślaność i słodycz - w wyobraźni powstał obraz tłustej, miękko-kapciowatej bułeczki lepkiej od... czegoś cukrowego. Wydało mi się to słodko-duszne, jak jakaś dziwna mieszanka cukru, lukru... i niespecjalnie autentycznej wanilii? Przeplatało się to z cynamonem, który chwilami też szedł w sztuczność (przypominającą colę). Odlegle kojarzyło się to z cinnamon rolls / buns (czy też bułeczkami cynamonowymi ślimaczkami, jak kto woli). Ciepły, znacząco słodki korzenny bukiet wydał mi się przy tym wyraźny, ale uległy.

Przeniosłam się do kiepskiej osiedlowej piekarni, w której jest mnóstwo słodkich, jeszcze ciepłych wypieków, rozgrzewających siłą rzeczy. Nie najwyższych lotów jednak niestety. Po prostu słodkich i cynamonowych, chwilami aż cukrowych.

Całość była intensywna na sucho, ale wtedy ryzykownie. Po ogrzaniu obawy częściowo znalazły potwierdzenie, ale nie wynikały z natężenia, bo to było wyraźne, ale nie napastliwe. Zapach rozchodził się w tempie umiarkowanym. Przesłodzone, zacukrzone bułeczki / wypieki cynamonowe czuć, a jednocześnie nie mdliło od nich. Były jednak tylko częściowo autentyczne, a przy tym niezbyt udane, częściowo zaś sztuczne. 

Korzenność stała dopiero za ciastową słodyczą. Cynamon wraz ze swoją colowością niknął w słodyczy i bułeczkowej ciastowości, która wyszła nudno i przeciętnie. To ciepło-słodki, cynamonowy zapach nieźle oddający słodko-tłuste wypieki, ale bez elementu apetyczności (a chyba można tego oczekiwać od zapachów jedzeniowych).

5/10

świeczka / wosk Yankee Candle Fireside Treats

Strzał trafiony czy spalony?

Nie cierpię pianek i nie rozumiem fenomenu pieczenia ich na ognisku. Niemniej, ciekawostki czy to spożywcze czy zapachowe mnie ciekawią. Czasem do tego stopnia, że sięgam po coś nie w moim typie, bo po prostu... "jak zrobić coś takiego?". A i nie ukrywam, że w przypadku pianek, które trochę mnie obrzydzają jako jedzenie, wolałam poznać "dziwo przez tak wielu lubiane" poprzez zapach. Palone tony bowiem lubię i np. dobrze, mocno palonym karmelem nie pogardzę - stąd też myśl, że w połączeniu z ogniskiem jednak i przy moich nozdrzach jest nadzieja. Potem jednak do mnie dotarło, że może to pachnieć po prostu... czystym cukrem.

Yankee Candle Fireside Treats to świeczka o zapachu pieczonych pianek, u mnie jako votive / sampler 49 g (potraktowany jako wosk - w kominku).

Opis producenta:

Delikatne, słodkie opiekane pianki marshmallow, połączone z nutką wanilii i brązowym cukrem

Nuta górna: marshmallow

Nuty środkowe: cukier, wanilia, krem marshmallow

Nuty dolne: drewno cedrowe, żarzące się drewno / żar, drewno opałowe

Recenzja

Świeczka wąchana na sucho wydała mi się delikatna jeśli o wydźwięk chodzi i po prostu słodka. Może nie tak zasładzająco, ale jak zgaszony, pudrowy cukier. Nawet jakby trochę... waciana? Niby waniliowa?

Po rozgrzaniu wciąż czułam wysoką słodycz, której jednak moc była raczej delikatna. Słodycz zaczynała od słodkawej, kojarzącej się z cukrem pudrem, dopiero z czasem się kumulowała i umacniała. Z czasem zrobiła się czysto cukrowa, aż duszna i ciężka za sprawą perfumeryjnie-kosmetycznej wanilii (nie zaś naturalnej). Rzeczywiście może się to pewnie kojarzyć z piankami (nienawidzę ich, więc nie mam doświadczenia), które... w końcu nieco się przypalają. Palony cukier próbował nadać temu charakteru, jednak całość w końcu i tak aż zgęstniała, zasładzając zupełnie. Było to bardzo ciężkie i męczące. Gdzieś w tle doszukałam się nutki dymu, ale... słodycz cukru zasypała to.

Zapach wyszedł średnio intensywnie, rozszedł się jakoś poza pokój, że czułam go głównie wychodząc / wchodząc, a i tak potrafił szybko zmęczyć. Na szczęście zaraz po zgaszeniu znikał.

Całość nie podobała mi się. Ok, nie lubię pianek, ale liczyłam, że ta będzie pachnąć jak... pianki przy ognisku? Że właśnie i ogień, drewno i powietrze / dym czy coś poczuję. Trafiłam... na cukier w cukrze. Ciężki, może rzeczywiście robiący aluzje do dymu, ale... wciąż ciężki cukrowo. Szkoda, bo mogło wyjść ciekawie. W dodatku moc (tak jakościowo) oceniam jako kiepską.

Nie dla mnie na pewno, a wykonanie mocno przeciętne.

5/10

świeczka (Yankee Candle) WoodWick Humidor

Cygaro cygaru nierówne

Gdy myślę czy mówię o nucie cygar i tytoniu przeważnie mam jedno konkretne wyobrażenie, jednak sięgając po Country Candle Golden Tabacco uzmysłowiłam sobie, że jak ze wszystkim, cygara mogą pewnie przybrać różny klimat. Złoto oznaczało w tym wydaniu słodycz, delikatność... Zaopatrzyłam się więc w coś - jak myślałam - opozycyjnego. "Humidor" już nawet brzmiało dosadniej. Na szybko doczytałam, że to nazwa pudełek z drewna cedrowego, w które są pakowane najlepsze cygara, aby pogłębić ich aromat.

Yankee Candle WoodWick Humidor to świeczka o zapachu pudełka na cygara z drewnianym knotem, który płonąc trzaska jak drewno w kominku; u mnie jako Petite 31 g.

Opis producenta:

Bogata mieszanka liści tytoniu, miękkiego zamszu i kwiatów brzoskwiń.

Nuty górne: zielone rośliny

Nuty środkowe: kwiaty, wanilia, drewno, piżmo, skóra, przyprawy

Nuty dolne: kwiaty, drzewo, wanilia, skóra, piżmo

Recenzja

Wąchając na sucho poczułam się, jakbym zbliżyła nos do drewnianego pudełka / szkatułki, od której aż trochę kręci w nosie. Biło od tego pikantne ciepło wanilii i orientalnych przypraw. To aż zahaczyło o subtelne, kwiatowe perfumy i... właśnie kwiaty. Czułam ich żywe pąki, łodygi, liście. Mimo ciepła i drewna, zapachu suchym raczej bym nie nazwała. Było w nim... wonne życie.

Gdy tylko płomień zaczął trzaskać, świeczka uderzyła zapachem drewna, naciągając na nie słodycz wanilii. Konsekwentnie roztaczała intensywną korę, żywe rośliny, w tym drzewa. Wydały mi się nieco żywiczne. Po chwili znów pomyślałam także o szkatułce stojącej w pokoju, w którym unosi się zapach dobrych, delikatnych perfum. Mieszały się z kwiatami i rześkością roślin. Mignęło mi w tym coś słodko-soczystego, po czym utonęło w kwiatach i żywych liściach.

Liście i drewno niosły orientalne ciepło i więcej słodyczy. Coraz mocniej czułam wanilię, a oczami wyobraźni przyglądałam się jej jasnym kwiatom, które otulały... orientalny bukiet przypraw. Chwilami zahaczał o pikantniejsze perfumy oraz skórzano-drzewne motywy kojarzące mi się z meblami.

Po dłuższym czasie słodycz wanilii i drewna, skóra i kwiaty wydały mi się aż lekko peszące (żeby nie powiedzieć: "przytłaczające"). Zapach sprawiał wrażenie niemal namacalnego, także żywego.

Intensywność oceniam na średnio-mocną; nie siekiera, ale coś wyrazistego na pewno. Utrzymywał się długo, ale niestety też potrzebował sporo czasu by się porządnie po pokoju rozejść. Mimo że swoją obecność prędko zaznaczał.

Ogół uważam za całkiem w porządku, ale bez szału. Trochę mnie nudził - żałuję, że to nie siekiera tnąca sobie przestrzeń bardziej męskim, drzewnym klimatem. Tak to... spod słodyczy niewiele porządnie rozbrzmiało. Efekt trzaskającego knota to w sumie ciekawy bajer, ale do tak spokojnego zapachu jakoś... obeszłabym się bez niego.

6/10

świeczka / wosk Kringle Candle Fig & Fir

Kontrast & harmonia

Uwielbiam ciekawe połączenia w wielu sprawach: czy to w kwestii smaków, gatunków (filmowych / książkowych), stylów, czy... zapachów właśnie. Nie boję się eksperymentować, acz zachowuję przy tym pewną chłodną (huehue) logikę, taką... swoją własną. Wprawdzie zimna nie lubię, ale chłodzące nuty? Owszem. Figi zaś na pewno uwielbiam... jednak jedynie suszone. Tu? Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale miałam ogromną ochotę to odkryć. Sama bowiem nie wpadłabym na skomponowanie takiego zapachu.

Kringle Candle Hot Chocolate Daylight to świeczka o zapachu mroźnej figi, słodkich owoców i drzew iglastych od Kringle Candle Company; u mnie jako Daylight (42 g); także potraktowany jako wosk - w kominku.

Opis producenta:

Nuty mroźnej figi i słodkich zimowych owoców, ozdobione świeżym cedrem, ziemistą paczulą i łagodnym bursztynem.

Nuty górne: kwiaty kiwi, mandarynka, konwalia

Nuty środkowe: plumeria, zielony kokos, orchidea, gruszka

Nuty dolne: bursztyn, piżmo, nektar ananasowy, wanilia

Recenzja

Na sucho zapach był słodko-soczysty i mimo że bardzo kwiatowy, to z powagą, wytrawnością w tle. Ta mieszała soczysty kwasek owoców (w dużej mierze cytrusów) z drzewami, lasem i... konkretnie drzewami iglastymi. Przede wszystkim czułam słodkie mandarynki, może także pomarańcze i egzotyczne, słodko-wodniste owoce (w tym chyba świeże figi), ale wydały mi się nieco uziemione niemal miodowo-kwiatową słodyczą. Nagle pojawiły się ananasy jakby dodatkowo dosłodzone (miodem i wanilią?).

Miodowy wątek, drzewa i... jakby pewna ciepła orzechowość przełożyła się na myśl o owocach suszonych i kokosie. Z czasem odnotowałam waniliowo-karmelowy zarys, a także... perfumeryjną, bliżej nieokreśloną zaleciałość. 

Po rozgrzaniu wosk upuścił miód wielokwiatowy, a więc słodycz i miodu, i... kwiatów. Kwiaty zdawały się kwitnąć, rozkładać przede mną swe białe płatki. Spływała po nich rosa, były soczyste i... owocowe. Polał się sok owoców słodkich i wyrazistych: mandarynek, ananasa i innych słodko-egzotycznych. Wśród nich wyraźnie przewijały się świeże, soczyste figi. Niosły rześkość i pewien chłód. Kwasek cytrusów przywiódł na myśl sosny, ogólnie drzewa iglaste. Dosłownie czułam, jak chłód od nich szczypie! Było w tym coś lekko ziołowo-męskiego, ale trudnego do uchwycenia.

A jednocześnie... miód zapraszał coraz więcej ciepłych nut. Pomyślałam właśnie o "miodowych" suszonych figach, do których raz po raz podkradały się świeże słodko-kwaskawe. Nie brakowało słodyczy jakiś śmietankowych kremów / deserów owocowych i... orzechowych? Orzechów, łupin... kokosa? W pewnym momencie poczułam się, jakby postawiono przede mną słodziutką pina coladę: obok ananasa pojawił się kokos i śmietanka (także jako śmietanka kokosowa?). Przyciągnął on więcej wytrawności drzew, które bliżej końca zaleciały aż delikatnymi, męskimi perfumami... O słodkim wydźwięku. Na koniec wszystko zawiązała wanilia, także w wydaniu ciężkich kwiatów, a przynajmniej harmonizując się z nimi. 

To było jakby... mroźnego, zimowego dnia odwiedzić szelmowskiego dżentlemana, kuszącego tylko co przygotowaną pina coladą, by zostać u niego dłużej i cieszyć się rozgrzewaniem (drinka?), w momencie gdy za oknem aż skrzypi śnieg. W apartamencie porozstawiane musiał mieć kwiaty w wazonach - skubaniec, przygotował i postarał się!

Zapach był intensywny, ale wciągający i intrygujący. Wydał mi się głęboki i wielopłaszczyznowy. Czuć go bardzo szybko od rozgrzania, ale potem rozchodził się już wolniej, jakby pokazując się z różnych stron, co uważam za plus. Dzięki temu też nie przytłaczał.

Zaskoczył mnie ogrom soczystych, egzotycznych owoców i kwiatów. To jednak owoce (głównie ananas) dominowały, kwiaty zaś... stworzyły tło. Słodycz opływała to wszystko, ale że na tym nie koniec, miała się czym zająć i nie wyszła jak taran. Akcenty chłodne, a więc nawet drzew iglastych ciekawie zderzyły się z perfumeryjnym ciepłem. Obrazowe skojarzenie ze śmietankową, zasładzającą pina coladą również dziwnie mi się w tym wydaniu spodobało, mimo że nie jest to połączenie z mojej bajki. Nie spodziewałam się ani takiego efektu, ani że... tak mnie pochłonie.

Zapach nie dość, że bardzo mi się spodobał, to jeszcze wydaje się bardzo niespotykany!

Fif & Fir to... Kontrast & harmonia bez dwóch zdań! Kontrastowa harmonia lub harmonijny kontrast - oksymoron, który... nie jest sprzeczny, ha. Niezwykły zapach.

10/10